Wieringer Skuutje WR60

Het oudste nog varende vissersschip van Nederland.

161023   Logo SSWR60   transparant (Custom)


Ervaringen van enkele cursisten over de cursus "Zeilen voor landrotten 2018".

mini a2b7462f 3d55 4233 9fcf f36f503c10f1

Ingrid Hassing.

“Zeilen voor landrotten”. Het was de kop van een klein artikel in de krant. Ergens februari of maart 2018 kan ik mij heugen. Het was een klein en alleraardigst stukje tekst in onze plaatselijke krant. De krant die elke week tegen het weekeinde in de bus komt en die men dan in het weekend eens open slaat en doorbladert bij het ontbijt. Lokale nieuwtjes, mogelijk bekenden spotten op foto’s, plaatselijke advertenties, politiek gezever en woningaanbod. U kent het vast.

Maar deze kop sprak mij direct aan. Geen aanbod voor haardhout, maar zeilen voor landrotten. De oproep beloofde de deelnemende landrot in een paar lessen te leren zeilen. Én voor weinig, moet ik bekennen. Ik was enthousiast. Op dat moment wist ik nauwelijks iets van zeilen. Perfect. Ik was een echte landrot. Eentje met een fulltime baan en een jong gezin. Ik was wel toe aan een verzetje.

Overigens ook door de wetenschap aangetoond; het leren van een nieuwe vaardigheid draagt bij aan het ervaren van levensgeluk.

Het voelde als een avontuur. En dat was het.
Met mijn mede landrotten gingen wij allemaal dit avontuur aan. We zaten letterlijk in hetzelfde schuitje. En wat voor schuit. De WR60 kent een rijke geschiedenis. Gebouwd in 1840. In de tijd van de Industriële Revolutie, ofwel de IJzeren Eeuw. En waar de rest van Europa zich opmaakte voor een snelle groei in grote fabrieken en imposante uitbreiding van stedenbouw, was het vissersleven op Wieringen nog vredig en gemoedelijk te noemen.
U moet zich voorstellen dat er in die tijd tientallen Wieringerskuutjes de haven uit voeren om vis te vangen. Paling, haring, bot, al wat de Zuiderzee en Waddenzee te bieden had. Met twee man sterk, vaak jongemannen, voer men uit. Om dagen van huis te zijn en uren te werken. U kunt het zich wellicht niet voorstellen maar de pubers van nu, die met de energiedrank in de ene hand en de smartphone in de andere, die jongens maakten ruim anderhalve eeuw geleden gemakkelijk werkdagen 12 uur. Zonder wifi en Ledverlichting. Slechts kaarslicht of een olielamp. De petroleumlamp kwam pas in 1859 op de markt. Het waren soms barre omstandigheden. Waarbij men ook nog eens afhankelijk was van de wetten der natuur. Zeilen is immer de aandrijving uit windkracht, geen stationaire dieselmotor. Men is afhankelijk van eb, vloed, stroming, windrichting, windkracht. Het was niet altijd een vanzelfsprekendheid om veilig in de haven terug te komen. Sommige schepen moesten uren voor de haven blijven liggen om te wachten tot de juiste omstandigheden zich aandienden om de haven te kunnen bereiken.

De Industriële Revolutie breidde zich in moordend tempo als een olievlek over Europa uit.Het aantal schepen dat de Zuiderzeevisserij uitoefende verdubbelde tegen het einde van de 19e eeuw. Nieuwe transportmogelijkheden via de spoorwegen maakten export van vis naar afzetgebieden als Duitsland en Frankrijk mogelijk. Het type Skuut maakte plaats voor het type Aak waar simpelweg meer vis in past.

IMG 4348De WR60 heeft de 21e eeuw bereikt. Waar ik als volkomen onbekende kennis maakte met de Skuut en het zeilen op de Waddenzee. Maar geenzins tijd om zeehonden te spotten. Leren gijpen, overstag gaan, in de wind, voor de wind, afkruisen, opschieten.
De eerste lessen waren deze vele termen als een abacadraba. Langzaam vallen de termen en manoeuvres op zijn plaats. Met dank aan het eeuwige geduld van onze schippers, voor wie geen vraag te veel was. Naar mate de lessen vorderden maakte het leergehalte plaats voor ouwehoeren en sterke zeemansverhalen. Tijdens de koffie en de Wieringerkoek (stuurman -vrouw eerst) hoor je de mooiste verhalen. Of geniet je, met de zon op je gezicht, van de weidsheid en de stilte van het Wad. Het zijn die ervaringen die bijdragen aan geluk. Met blote voeten, opgestroopte broekspijpen, het zand voelen tussen de tenen van de bodem van de Waddenzee.
Texel zien van een andere kant, net als het monument op de afsluitdijk. Vogels zien waar menig spotter jaloers op is. Even weg van de waan van de dag. Ik had niet kunnen bedenken dat het reageren op een oproep in de plaatselijke krant mij zoveel rijke ervaringen zou geven. Hoewel ik niet met die verstande aan de cursus ben begonnen, voel ik mij inmiddels thuis bij de stichting Skuutje WR60 en voel ik mij betrokken in het voortbestaan van dit nautische erfgoed. Het was een prachtige zomer waarin ik heb leren zeilen op het mooiste scheepje van het westelijk halfrond op één van de mooiste natuurgebieden die Nederland rijk is. Ik ben nu dan wel landrot af, er valt voor mij nog veel meer te ontdekken en te bezeilen. Ik kan het iedereen aanbevelen.Wie in is vooreenzelfde avontuur, zie ik graag terug bij en volgende cursus “Zeilen voor landrotten”.

 

Rob van VeenIMG 3859

Een berichtje in de krant, een opmerking van een kennis: “Jij wilde toch zou graag leren zeilen ?” Bracht me zover om me aan te melden als landrot bij de vereniging Skuut WR60. Terugkijkend naar de afgelopen periode kijk ik met plezier naar een periode van veel ontdekken, leren en verbazen terug.

Het begon allemaal eind maart met een bijeenkomst van de vier geinteresseerden. Een gevarieerd gezelschap van drie heren en een dame, allen met min of meer dezelfde verwachtingen (Wat kun je verwachten, we hadden geen van allen serieus met een boot gevaren).

Stel je een oud visserschip voor, zo een die je ook wel eens in een museum tegen komt of ergens in een haven van een pittoresk stadje. Dat is de leeromgeving waarin je in korte tijd leert omgaan met al die zaken die er voor zorgen dat het schip de juiste kant op gaat. Dit onder leiding van twee oude rotten in het vak, de schippers, die je de fijne kneepjes tijdens het zeilen bijbrengen. Soms een klein beetje theorie, maar vooral door het zeilen zelf leert je gaandeweg omgaan met de boot.

mini image4Uiteraard is er een moment dat het je begint te duizelen. Het aanhalen van de halstalie, of juist een kat in het grootzeil trekken, de piekeval aanslaan op de nagelbank: geloof het of niet, maar langzaamaan wordt het je duidelijk. (En het is leuk om thuis te vertellen dat je de kluiverboom hebt uitgezet.)

mini 20181007 134630Al die lessen voltrekken zich op het Wad. Je blijft je verbazen over de schoonheid van de natuur: de lepelaars, de zeehonden en het getij dat de omgeving constant doet veranderen. De skuut is hier volledig op zijn plaats: de boot glijdt door het water zonder geluid en door de geringe vaardiepte kan de boot op plaatsen komen die voor een ander schip onmogelijk zijn.

De Skuut is door minimaal twee ervaren personen te bedienen. Dit houdt in dat er altijd sprake van samenwerking is, je moet op elkaar aan kunnen. Daarnaast is er altijd iemand die bepaalt wat er gebeurt, de schipper. Het levert een situatie op die zorgt voor een teamgeest, het is leuk om samen tot een goed resultaat te komen.

Aan het einde van het seizoen mogen wij, landrotten, ons bemanningsleden noemen. Het heeft ons zoveel plezier gebracht dat we besloten hebben om door te gaan met onze activiteiten in de toekomst. Het enthousiasme uit zich in het volgen van cursussen tijdens de winter om nóg beter voorbereid te zijn op het varen met de Skuut.