Wieringer Skuutje WR60

Het oudste nog varende vissersschip van Nederland.

2018 Enkhuizen

161023   Logo SSWR60   transparant (Custom)


mini DSC03059

HET SKUUTJE VIST WEER ! , door Herman Koopman

Op 9 augustus 2018, drie jaar na de restauratie, voeren we met het Wieringer Skuutje de WR 60 van Den Oever naar Enkhuizen. We gingen naar het Maritiem Festival van het Zuiderzee museum maar vooral gingen we naar het 50-jarig jubileum van de Vereniging Botterbehoud.
Aan boord waren Hans Zijm, Wijnand Thijssen, Marc de Vries en Herman Koopman.
Er stond een matige wind uit Zuid Oostelijke richting, zodat we het eerste stuk tegen de wind op de motor voeren. Na Oude Zeug namen we een meer zuidelijke koers en konden we de zeilen bijzetten.

mini DSC03067Zo kwamen we voor de regen rond 3 uur in de haven van het museum aan. Daar lagen al heel wat botters, aken en jollen aangemeerd. Kees en Iris waren met de WR 4 net voor ons aangekomen.
Wij kregen een plekje in de Markerhaven die voor het festival als vissershaven was aangewezen. mini DSC03074Wat was het een prachtig gezicht om al die oude schuiten bij elkaar te zien liggen. Door de hele entourage van het Zuiderzeemuseum waanden we ons al gauw terug in de tijd.

We gingen aan boord bij de familie Hos. Iris had in de gauwigheid een heerlijke maaltijd in elkaar geflanst met rijst uit de hooikist en eend uit blik. Met onze kippensoep met brood werd de maaltijd compleet. Het was een fijne start van wat een bijzonder weekend zou worden.

mini DSC03075's Avond werd er in het filmhuis een palaver gehouden voor de schepen die zouden gaan vissen. Wij hadden ons daar ook voor op gegeven maar wisten totaal niet wat ons te wachten stond. Karel Helder vertelde het een en ander, evenals de vrolijke jongedame van het museum. Later in het museum werd het allemaal nog eens over gedaan voor de andere schepen en werd het duidelijk wat we konden verwachten. Voor de volgende dag stond de vlootschouw gepland met aansluitend de botterwedstrijd.mini DSC03098

Er stond aardig wat wind dus werd het nog een hele toer om al die historische schepen op een rijtje langs het admiraalschip te laten waren. Daarom werd besloten om alleen de fok te voeren. Wij voeren met drie andere schepen uit Wieringen en het lukte ons zowaar om als groet, min of meer gelijk, de fok te laten vallen. Tijdens de hele vlootschouw stond Hans bij ons aan het roer. Het was af en toe een gekrioel van bootjes, maar Hans weerde zich kranig en bracht het tot een goed einde. Wat was het een machtig gezicht om al die oude boten met bruine zeilen onder dreigende wolken langs de Dromedaris van Enkhuizen te zien varen: kippenvel!

IMG 1096Er stond zoveel wind dat wij besloten om van de wedstrijd af te zien en wij waren niet de enigen. Hierdoor kregen we tijd om ons in de kunst van het vissen te verdiepen. Kees had netten, joontjes en ankers mee genomen en die moesten eerst gebruiksklaar gemaakt worden. Wij wisten ook niet precies hoe dat moest maar gelukkig waren onze collega's uit Kolhorn, Frans en Hans van de KH 44 bereid om ons te helpen. Samen zijn we  het meer opgegaan om het net uit te zetten. Dat was nog een precies werkje. Sturend tegen de wind in lieten we het net van 60 meter langzaam in het water zakken. Dan moest je natuurlijk nog onthouden waar je het net had gezet zodat je het de volgende dag weer op kon halen.

mini DSC03164Het Skuutje is natuurlijk een vissersschip en wij waren benieuwd of we dat 50 jaar later nog waar konden maken. Om ons in de juiste stemming te brengen kwam Iris met een verhaal over het vissen vroeger met de Skuut op Aliekruiken. Zij had Herman gevraagd om hierbij wat liederen te spelen.
De voorstelling zou om half twee beginnen maar een kwartier voor aanvang hadden we nog geen publiek. Wel had Iris op een papiertje een aankondiging geschreven en met de accordeon en luide stem van Herman lukte het ons om wat luisteraars te charteren. En in het vooronder van de WR 4 is het al gauw vol. Iris had het verhaal zelf geschreven en ze bleek een begenadigd verteller te zijn. Iedereen jong en oud hing aan haar lippen. Ook het Skuutlied met een nieuw laatste couplet werd als afsluiting gezongen.

mini DSC03111Daarna waren we in de juiste stemming om het net binnen te halen. Wat zouden we nu, na 50 jaar, gevangen hebben? Het net werd langzaam door Marc en Frans binnen gehaald. We moesten even geduld hebben, maar dat werd beloond met een mooie rooie baars. Wat waren we blij met onze vangst. Nu was de Skuut na 50 jaar weer een echt vissersschip geworden. De baars werd in de bun gezet en verlangend naar meer  besloten we om het net weer uit te zetten.

s'Avonds was er voor alle schippers en bemanning een buffet.  Aan tafel vermaakte Marc ons met een raadsel over een blote man in de woestijn. Na een half uur raden en gissen was het uiteindelijk Kees die het oploste.
Allerlei heerlijke gerechten werden in kleine houten bootjes opgediend. We lieten het ons goed smaken.Daarna was het feest met een luid spelende band. Wij gingen naar buiten waar we van een akoestische muziekgroep genoten.

De derde dag van het festival maakten we twee keer een vaartocht met gasten. Het was leuk om mini IMG 9681hen aan boord te hebben en van alles over de Skuut te vertellen. Zij genoten ook zichtbaar van de verhalen en dit tochtje over het water.

De netten werden voor de tweede keer gelicht en we hadden zowaar weer 4 baarzen gevangen. Het was nog een hele toer om die beesten weer heelhuids uit het net te krijgen. Zo bleek dat de bemanning van het Skuutje na 50 jaar het vissen niet verleerd was.

Iris vertelde nog een keer het krukelverhaal voor onze eigen groep. Zo naderde het festival zijn einde. We hebben met onze gasten op de Skuut mooi nagezeten. We wilden natuurlijk vis eten.

mini DSC03162Omdat met name de vrouwen dat ook wel weer zielig vonden werd de eerst gevangen baars weer vrij gelaten. De andere vissen werden gefileerd en smaakten heerlijk. De Skuut heeft haar oude bestemming opnieuw gevonden en vist weer. Samen varen en vissen, hoe mooi is dat?

Zie ook het fotoalbum.